KLIMAT WIETNAMU

    Wietnam leży w dwóch strefach klimatycznych. W strefie klimatów równikowych i zwrotnikowych. Do strefy równikowej w południowej częœci Wietnamu możemy zaliczyć dwa typy klimatu - wybitnie wilgotny monsunowy z wyraŸnš porš bezdeszczowš (1m) oraz wilgotny monsunowy z jednš porš bezdeszczowš (2m). Natomiast północna częœć znajduję się w obrębie strefy klimatów zwrotnikowych o typie - wilgotny monsunowy (4m) i poœredni monsunowy (5m). Jak zatem widać na klimat Wietnamu znaczšcy wpływ majš monsuny. W północno-zachodniej częœci kraju wyróżniamy natomiast odmiany klimatów górskich i wyżynnych.

    Taka różnorodnoœć warunków klimatycznych Wietnamu zależy od jego położenia geograficznego w szerokoœciach zwrotnikowych i przyrównikowych południowo-wschodniej częœci ogromnego kontynentu Azji. Terytorium Wietnamu, o kształcie zbliżonym do litery S, w całoœci mieœci się w strefie międzyzwrotnikowej. Najdalej na północ wysunięty punkt znajduje się na 23^o24' szer. geogr. pn. Punkt wysunięty najdalej na południe leży na 8^o25' szer. geogr. pn., zatem rozcišgłoœć geograficzna wynosi 14^o59'. Punkt skrajny na zachodzie znajduje się na 102^o10' dł. geogr. wsch., a na wschodzie na 109^o27' dł. geogr. wsch. Obszar w takich szerokoœciach charakteryzuje się wysokim położeniem Słońca i mało zmieniajšcš się długoœciš dnia w cišgu roku. Na klimat Wietnamu ma również wpływ otoczenie przez wielkie zbiorniki wodne jak Morze Południowochińskie czy Zatoka Tonkińska. Długoœć morskiej linii brzegowej Wietnamu wynosi 3260 km. Sšsiedztwo obszarów lšdowych takich jak trzon kontynentalny Azji ma także wielkie znaczeni. Ukształtowanie terenu Wietnamu również odgrywa ważnš rolę w modelowaniu klimatu tego rejonu, chodzi tu głównie o pasmo Gór Annamskich, które stanowi barierę orograficznš dla przemieszczajšcych się mas powietrza. Obszary górskie - powyżej 500 m n.p.m. - zajmujš około 30% powierzchni kraju, wyżyny około 45%, zaœ pozostałe 25% niziny aluwialne.

    Usłonecznienie roczne wynosi w Wietnamie ok. 1500 godz. W styczniu kształtuje się w okolicach ok. 50 godz., natomiast w lipcu od 150 - 200 godz. Roczna suma całkowitego promieniowania, która jest bezpoœrednio zwišzana z usłonecznieniem wynosi ok. 5024MJ/m².

    Roczny przebieg zachmurzenia w północnym Wietnamie waha się w cišgu roku od 61% do 87%, natomiast w południowej częœci tego kraju różnica w cišgu roku jest już mniejsza i kształtuje się w przedziale od 69% do 87%.

    Styczeń to najchłodniejszy miesišc. W tym czasie północna częœć Wietnamu znajduje się na szlaku adwekcji chłodniejszych mas powietrza z północnego-wschodu, temperatura minimalna osišga tam ok. 12^oC, podczas gdy na południu wynosi > 24^oC. Według osišganych danych, poza obszarami górskimi, ujemnej temperatury w Wietnamie nie notowano. Najwyższe temperatury w Wietnamie notuje się w lipcu. W cišgu dnia temperatura w najcieplejszym okresie roku w osłoniętych miejscach przekracza w północnym Wietnamie 32^oC, w południowym zaœ 34^oC. Okres monsunu letniego jest drugš w cišgu roku porš chłodniejszš, do czego przyczynia się silny rozwój zachmurzenia i opady hamujšce wzrost temperatury w cišgu dnia. Z ustaniem pory monsunowej temperatura wzrasta - zaznacza się drugie maksimum roczne. Nie osišga ono jednak wartoœci z okresu przedmonsunowego z racji większego zasobu wilgoci i niższego położenia Słońca.

    Przebieg roczny opadów w Wietnamie łšczy się sezonowymi zmianami cyrkulacji atmosferycznej. Najwyższe opady notuje się w paŸdzierniku, a nawet w listopadzie (czasami ponad 3000 mm) - tak póŸne maksima zwišzane sš z cyklonami tropikalnymi. Sezon monsunowy charakteryzuje się dużš częstoœciš opadów; zdarzajš się one podczas więcej niż 20 dni w miesišcu. Największš liczbš dni deszczowych (ok. 150 dni) charakteryzujš się wybrzeża. Deszcze tego rejonu odznaczajš się wielkš intensywnoœciš, zwłaszcza na poczštku pory monsunowej i podczas cyklonów tropikalnych. Maksimum dobowe jest bardzo wysokie, np. Hanoi we wrzeœniu 277mm.

    Wietnam jak już wczeœniej wspomniano znajduje się w strefie działalnoœci monsunów. Chodzi mianowicie o monsun letni i zimowy. W monsunie letnim wiatr wieje z morza w stronę lšdu z kierunku południowo-zachodniego. Latem lšd szybciej nagrzewa się niż woda, więc ciœnienie powietrza nad nim spada. Pojawiajš się wiatry wiejšce znad morza w głšb lšdu niosšce olbrzymie iloœci wilgoci ze zbiorników wodnych, co powoduje obfite opady nad lšdami (np. 3000 mm w œrodkowym Wietnamie). W chłodnej porze roku ocean jest cieplejszy od lšdu, co powoduje że wiatr wieje z lšdu na ocean z kierunku północnego-wschodu. Wiatr ten jest słabszy od monsunu letniego i przynosi mniej opadów, gdyż nie ma on w sobie tyle nagromadzonej ze zbiorników wodnych wilgoci. W porównaniu z monsunem letnim posiada on znacznie mniejszy zasięg pionowy.

    Do Wietnamu dochodzš czasami tajfuny powstałe nad Pacyfikiem, na wschód od Filipin. Do północnego Wietnamu docierajš w okresie od lipca do wrzeœnia, do południowego - od kwietnia do maja oraz od paŸdziernika do grudnia, często powodujšc ogromne zniszczenia.